مردی مقابل گل فروشی ایستاد. او می‌خواست دسته گلی برای مادرش که در شهر دیگری بود سفارش دهد تا برایش پست شود.

وقتی از گل فروشی خارج شد٬ دختری را دید که در کنار درب نشسته بود و گریه می‌کرد. مرد نزدیک دختر رفت و از او پرسید : دختر خوب چرا گریه می‌کنی؟

دختر گفت: می‌خواستم برای مادرم یک شاخه گل بخرم ولی پولم کم است.

مرد لبخندی زد و گفت: با من بیا٬ من برای تو یک دسته گل خیلی قشنگ می‌خرم تا آن را به مادرت بدهی.

وقتی از گل فروشی خارج می‌شدند دختر در حالی که دسته گل را در دستش گرفته بود لبخندی حاکی از خوشحالی و رضایت بر لب داشت.

مرد به دختر گفت: می‌خواهی تو را برسانم؟ دختر گفت: نه، تا قبر مادرم راهی نیست!

مرد دیگر نمی‌توانست چیزی بگوید٬ بغض گلویش را گرفت و دلش شکست. طاقت نیاورد٬ به گل فروشی برگشت٬ دسته گل را پس گرفت و ۲۰۰ کیلومتر رانندگی کرد تا خودش آن را به دست مادرش هدیه بدهد! 

ته نوشت :

             شکسپیر می‌گوید: به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم می‌آوری، شاخه ای از آن را همین امروز به من هدیه کن!

ته نوشت ته :

شهادت حضرت زهرا را به همه تسلیت میگم....

این شبها همه جا روضه ی مادر می خونن...

دلم برا مامان بزرگم که ما هم "مادر" صداش می زدیم یه ذره شده... 

برا شادی روح همه گذشتگان مخصوصا مامان ها و مامان بزرگا یه فاتحه بخونید لطفا...

گاهی با یک قطره، لیوانی لبریز می شود

گاهی با یک کلام، قلبی آسوده و آرام می گردد

گاهی با یک کلمه، یک انسان نابود می شود

گاهی با یک بی مهری، دلی می شکند

.

.

.

مراقب بعضی یک ها باشیم

در حالی که ناچیز اند، همه چیزند......

احمد شاملو

بقیه شعر رو تو ادامه مطلب گذاشتم براتون.......

صبح یک روز تعطیل سوار اتوبوس شدم. تقریبا یک سوم اتوبوس پر شده بود.

بیشتر مردم آرام نشسته بودند یا سرشان به چیزی گرم بود در مجموع فضایی پر از آرامش و سکوتی دلپذیر برقرار بود.

تا اینکه مرد میانسالی با بچه هایش وارد شدند و بلافاصله فضای اتوبوس تغییر کرد. بچه هایش داد و بیداد راه انداختند و مدام به طرف هم چیز پرت می کردند. یکی از بچه ها بلند گریه می کرد و یکی دیگر روزنامه را از دست این و آن می کشید. و خلاصه اعصاب همه داخل اتوبوس خرد شده بود. اما پدر بچه ها که دقیقا روی صندلی جلوی من نشسته بود، اصلا به روی خودش نمی آورد و غرق در افکار خودش بود.

بالاخره صبرم لبریز شد و زبان به اعتراض باز کردم که : 

" آقای محترم بچه هایتان واقعا دارند همه را آزار می دهند. شما نمی خواهید جلویشان را بگیرید؟ "

مرد که انگار تازه متوجه شده بود که چه اتفاقی دارد می افتد، کمی خودش را روی صندلی جابجا کرد گفت :

" بله حق با شماست. واقعا متاسفم. راستش ما داریم از بیمارستانی بر میگردیم که همسرم، مادر همین بچه ها، نیم ساعت پیش در آنجا فوت شده. من واقعا گیجم و نیمیدانم به این بچه ها چه باید بگویم. نمی دانم که خودم باید چه کار کنم و ... "

و بغضش ترکید و اشکش جاری شد.

دلسوزانه به آن مرد گفتم :

" واقعا مرا ببخشید. نمیدانستم. آیا کمکی از دست من ساخته است؟"

***

این داستان نقل قولی است از استفان کاوی

او می گوید : " اگرچه تا همین چند لحظه پیش ناراحت بودم که این مرد تا چه اندازه می تواند بی ملاحظه باشد، اما با تغییر نگرشم همه چیز عوض شد و من از صمیم قلب می خواستم که هر کمکی از دستم ساخته است انجام دهم."

حقیقت این است که به محض تغییر برداشت، همه چیز ناگهان عوض می شود. کلید و راه حل هر مسئله ای این است که به شیشه های عینکی که به چشم داریم بنگریم؛ شاید هر از گاه لازم باشد که رنگ آنها را عوض کنیم و در واقع برداشتیا نقش خودمان را تغییر دهیم تا بتوانیم هر وضعیتی را از دیدگاه تازه ای ببینیم و تفسیر کنیم.

آنچه اهمیت دارد خود واقعه نیست، بلکه تعبیر و تفسیر ما از آن است.

ته نوشت :

              سلام به همه دوستای خودم

              ببخشید که خیلی دیر اومدم...

             این پست رو دقیقا بعد از آخرین امتحانم نوشتم که بذارمش...

             اما اینقدر کارام به هم گره خورده بود که تا الان نتونستم بیام ثبتش کنم!

             البته چند روز پیش هم یه بار اومدم که بیام که اومده باشم!!!

             اما یه نظری که نباید می دیدم رو دیدم و  چند روز هم به همه این تاخیر ها اضافه کرد!

             خلاصه که شرمنده و ممنون همه کسایی که این چندوقت وبمو تنها نذاشتن

             ایشالا از الان بتونم جبران کنم

عکس این پست هم تقدیم به همه دوستای خوبم..........................................................................................................

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من

گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندانم

که دیده برگشودم به کنج تنگنا من

نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته کس به من دل

چو تخته‌پاره بر موج، رها، رها، رها من

ز من هر آنکه او دور ، چو دل به سینه نزدیک

به من هر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا من!

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ که زنده‌ام چرا من؟

ستاره‌ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست ، هوای گریه با من

** متن ته نوشت از وب میکده نوشته آقا مهدیار برداشته شده است **

کشتی در طوفان شکست و غرق شد. فقط دو مرد توانستند به سوی جزیره کوچک بی آب و علفی شنا کنند و نجات یابند.

دو نجات یافته دیدند هیچ نمی توانند بکنند، با خود گفتند بهتر است از خدا کمک بخواهیم.

بنابراین دست به دعا شدند و برای این که ببینند دعای کدام بهتر مستجاب می شود به گوشه ای از جزیره رفتند.

نخست، از خدا غذا خواستند. فردا مرد اول، درختی یافت و میوه ای بر آن، آن را خورد. اما سرزمین مرد دوم چیزی برای خوردن نداشت.

هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم خواست، فردا کشتی دیگری غرق شد، زنی نجات یافت و به مرد رسید. در سمت دیگر، مرد دوم هیچ کس را نداشت.

مرد اول از خدا خانه، لباس و غذای بیشتری خواست، فردا، به صورتی معجزه آسا، تمام چیزهایی که خواسته بود به او رسید. مرد دوم هنوز هیچ نداشت.

دست آخر، مرد اول از خدا کشتی خواست تا او همسرش را با خود ببرد. فردا کشتی ای آمد و در سمت او لنگر انداخت، مرد خواست به همراه همسرش از جزیره برود و مرد دوم را همانجا رها کند.

پیش خود گفت، مرد دیگر حتماً شایستگی نعمت های الهی را ندارد، چرا که درخواست های او پاسخ داده نشد، پس همینجا بماند بهتر است.

زمان حرکت کشتی، ندایی از آسمان پرسید: چرا همسفر خود را در جزیره رها می کنی؟

پاسخ داد: این نعمت هایی که به دست آورده ام همه مال خودم است، همه را خود درخواست کرده ام. درخواست های او که پذیرفته نشد، پس لیاقت این چیزها را ندارد.

ندا، مرد را سرزنش کرد: اشتباه می کنی. زمانی که تنها خواسته او را اجابت کردم، این نعمت ها به تو رسید.

مرد با حیرت پرسید: از تو چه خواست که باید مدیون او باشم؟

ندا پاسخ داد: از من خواست که تمام خواسته های تو را اجابت کنم!

باید بدانیم که نعمت هامان حاصل درخواست های خود ما نیست، نتیجه دعای دیگران برای ماست.

ته نوشت :

            بیایید برا هم دعا کنیم.....

                                 این روز ها که می گذرد

                                                                شادم

                                 این روز ها که می گذرد

                                                                شادم

                                                                        که می گذرد

                                                                                    این روزها

                                            شادم

                                                  که می گذرد....

     قیصر امین پور