صعود تیم ملی به جام جهانی رو به همه مخصوصا دوستای گل خودم تبریک میگم...

ایشالا که همیشه ایرانی ها رو شاد ببینیم و سربلند....

25 خرداد...

دقیقا 4 سال پیش....

25 خرداد....

چه جمعیتی تو میدون آزادی بود...

خیابون انقلاب و آزادی پر از آدم هایی بود که راهپیمایی میکردند...

راهپیمایی ِ سکوت....

نمیدونم چند نفر از اونها کشته شدند... یا چند نفرشون بی دلیل زندانی شدند...

به هر حال به همه ی کسایی که چهار سال پیش دنبال رای هاشون میگشتند تبریک میگم...

خدا جای حق نشسته....

دیر یا زود داشت... اما سوخت و سوز نداشت...

باز هم میگم...

امیدوارم چهارسال دیگه پشیمون نباشیم!!!

اگه این زندگی باشه...

یه حس ِ همین روزام

یه احسای آرامش

همون حسی که این روزا، به حد مرگ می خوامش

...

اگه این زندگیم باشه

اگه این سهمم از دنیاست

من از مردن هراسم نیست

یه حسی دارم این روزا

که گاهی با خودم میگم

شاید مردم حواسم نیست....

بعد تو من از همه دنیا بریدم

باورم کن، من به بد جایی رسیدم

لحظه لحظه زندیگمون با عذابه

باورم کن، حال من خیلی خرابه

...

اگه این زندگی باشه

من از مردن هراسم نیست

یه حسی دارم این روزا

شاید مردم حواسم نیست

---

ته نوشت :

            این چند وقت که بحث های سیاسی داغه، دارم فکر میکنم...

            به کاندیداها... به حرفاشون... به رفتارشون...

            به چهارسال پیش... به کاندیداهاش... به حرفاشون...

            ولی فقط و فقط به یه نتیجه میرسم :

            چقدر بده که آدم اعتمادش رو از دست بده!!!!

           

            امیدوارم چهار سال بعد پشیمون نشیم از انتخابمون!!!!

نگاه مثبت...

يكي از اساتيد دانشگاه شهيد بهشتي خاطره جالبي را كه مربوط به سالها پيش بود نقل ميكرد:

"چندين سال قبل براي تحصيل در دانشگاه سانتا کلارا کالیفرنیا، وارد ايالات متحده شده بودم،

سه چهار ماه از شروع سال تحصيلي گذشته بود كه يك كار گروهي براي دانشجويان تعيين شد كه در گروه هاي پنج شش نفري با برنامه زماني مشخصي بايد انجام ميشد.

دقيقا يادمه از دختر آمريكايي كه درست توي نيمكت بغليم مينشست و اسمش كاترينا بود پرسيدم كه براي اين كار گروهي تصميمش چيه؟

گفت اول بايد برنامه زماني رو ببينه، ظاهرا برنامه دست يكي از دانشجوها به اسم فيليپ بود.

پرسيدم فيليپ رو ميشناسي؟

كاترينا گفت آره، همون پسري كه موهاي بلوند قشنگي داره و رديف جلو ميشينه!

گفتم نميدونم كيو ميگي!

گفت همون پسر خوش تيپ كه معمولا پيراهن و شلوار روشن شيكي تنش ميكنه!

گفتم نميدونم منظورت كيه؟

گفت همون پسري كه كيف وكفشش هميشه ست هست باهم!

بازم نفهميدم منظورش كي بود!

اونجا بود كه كاترينا تون صداشو يكم پايين آورد و گفت فيليپ ديگه، همون پسر مهربوني كه روي ويلچير ميشينه...

اين بار دقيقا فهميدم كيو ميگه ولي به طرز غير قابل باوري رفتم تو فكر،

آدم چقدر بايد نگاهش به اطراف مثبت باشه كه بتونه از ويژگي هاي منفي و نقص ها چشم پوشي كنه...

چقدر خوبه مثبت ديدن...

يك لحظه خودمو جاي كاترينا گذاشتم ، اگر از من در مورد فيليپ ميپرسيدن و فيليپو ميشناختم، چي ميگفتم؟

حتما سريع ميگفتم همون معلوله ديگه!!

وقتي نگاه كاترينا رو با ديد خودم مقايسه كردم خيلي خجالت كشيدم...

شما چي فكر ميكنيد؟

چقد عالي ميشه اگه ويژگي هاي مثبت افراد رو بيشتر ببينيم و بتونيم از نقص هاشون چشم پوشي كنيم...

تولد ِ ريفيق...

ايرانيان، نخستين مردمان جهان بودند که زادروز را جشن می گرفتند.

هرودوت مورخ يونانی ِ هم دوره با هخامنشيان در کتاب تواريخ خود مینويسد:

« در ميان همه روزهای سال، روزی که بيش از همه توسط ايرانيان جشن گرفته میشود، زادروز آنان است »

ويکيپديا

سلام به همه دوست های قديمی و دوست های جديدتر!

سلام به همه دوست های با مرام و بی مرام!

سلام به همه خواننده های روشن و خاموش وبم!

خوبيد؟ خوش میگذره؟

شکر خدا...

منم خوبم...

ولی فک کنم حاجی حالش از همه بهتر باشه امروز...

آخه تولدشه...

قدیمی ترها حاج باهور رو خوب میشناسن! یه زمانی برا خودش برو بیایی داشت تو وب

حالا بعد از مدت ها برگشته خونه ی خودش...

اولین آرزوم برا روز تولدش هم اینه که :

ایشالا بتونه دوباره اوج بگيره و همیشه و همیشه، هرجا هست تو اوج بمونه...

خلاصه که امروز اومدم بگم :

حاجی جون...

ريفيق..

چينگو...

تولدت مبارک...

يادته  روز تولدت وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟

" جايی که ميری مردمی داره که می شکننت ، نکنه غصه بخوری .

من همه جا باهاتم، تو تنها نیستی.

تو کوله بارت عشق ميزارم که بگذری.

و قلب ميدم که همراهيت کنه...

این هم دومین آرزوی من برای دوست خودم :

پرواز در آسمان آرزوها و فرود در فرودگاه موفقیت

ایشالا به هرچی که بخواهی برسی...

ایشالا که نفر اول کنکور میشی و میری دانشگاه تهران رفیق

ایشالا که دفاع میکنی و بیست میشی

تاریخ تولد بهانه ایست تافراموش نکنی آمدنت را

دور از همه مردم شده ام در خودم امشب

پیدا شده ام، گم شده ام در خودم امشب

 

لبریز ز سرمستی و سرریز  ز هستی

دریای تلاطم شده ام در خودم امشب

در هر نفسم بوی گلی تازه شکفته است

یک باغ تبسم شده ام در خودم امشب


تا نور ِ تو تابیده به طور کلماتم

موسای تکلم شده ام در خودم امشب


باریده مگر نم نم نام تو به شعرم

باران ترنم شده ام در خودم امشب


هم دانه ی دانایی و هم دام هبوطم

اسطوره ی گندم شده ام در خودم امشب

قیصر امین پور

خب بريم سراغ بخش جذاب پذیرايی :

تعارف نکنید و از خودتون پذيرايی کنید...

همه چیز به تعداد همه هست...

بفرمایید...

خب حالا هم بریم سراغ کادوی مش فهیم به حاج باهور

اول دسته گل :

بعد هم خود کادو :

ببخشید که دیگه کادوش نکردم....

هرکی حدس بزنه این کادویی که من دادم چیه، یه جایزه پيش من داره




این هم از کیک...

ببخشید کیکش کوچیکه...

دیگه گفتم زیادی هم شیرینی جات بخورید براتون خوب نیست


مانا جووووووووووووون بازم تولدت مبارک...
ببخشید که نشد یه تولد حسابی بگیرم